Quarantaine dag 1

Al weken leef je toe naar die dag. Je spullen ingepakt, afscheid nemen, quarantaine in en dan loslaten. Loslaten omdat vanaf die dag je soort van geleefd wordt. Je berust je dan in het samenwerken met je team om de tijd in Afghanistan zo goed mogelijk door te komen.

 

Helaas word ik op vrijdag gebeld dat ik een week later pas in quarantaine ga. Spullen weer uitgepakt, mooi weer…dus nog een paar keer bbq’n, spullen weer inpakken en vanmorgen was het dan zo ver.

 

M’n toilettas nog even in een tas stoppen en mijn eigen dekbed mee om mijzelf tijdens de quarantaine toch een beetje te matsen. Mijn zus bracht me weg naar de kazerne in Soesterberg. En daar sta je dan, te wachten terwijl meer collega’s aankomen, allemaal onbekenden, allemaal voor dezelfde missie.

Er staat een busje klaar waar we onze tassen in mogen leggen en uiteindelijk is het echte afscheid daar. Hier en daar zie je toch een traantje weggepinkt worden bij familie die straks alleen in de auto naar huis moeten rijden. Wij gaan hiervandaan samen verder en lopen achter het busje aan dat ons begeleid naar een sportzaal.

 

Hier worden we kort toegesproken, we beginnen met de welbekende PCR test om uit te sluiten dat iemand van de aanwezigen COVID heeft. Aansluitend krijgen we te horen op welke kamer we liggen en mogen we onze spullen verzamelen en de kamers betrekken. Het is een klein hokje met twee bedden, een klein tafeltje met een tvtje, koffiezetapparaat en een klein bureautje waar ik nu dus aan zit te werken.

 

Verder is er een klein keukentje met een koelkast en twee kasten. 1 kast is voor de spullen van mijn kamergenoot, de andere voor mijn spullen. In mijn kast heb ik de twee tassen gezet die straks meegaan naar Afghanistan, zo staan ze in elk geval uit de weg. Voor de komende week leef ik gewoon uit een tas die ik hier in Nederland achterlaat. Aan het einde van mijn quarantaine wordt die door familie opgehaald op de quarantainelocatie. Verder is er een badkamer met toilet die we delen met de kamer naast ons.

 

Met ons vieren vormen we een 'cluster' waarin we samen leven. Ons cluster is 1 van de kleinste, maar een cluster is nooit groter dan 8 personen. Alle clusters op het kamp hier leven verder gescheiden van elkaar, zodat als er toch iemand blijkt COVID te hebben, de uitbraak goed onder controle te houden is. Als iemand onverhoopt COVID verschijnselen heeft of daadwerkelijk positief blijkt te zijn, gaat die direct in isolatie in een ander gebouw zodat de rest beschermt blijft.

 

Om 1300 zijn we terug in de sportzaal. Hier krijgen we een voorlichting en uitleg over het kamp met uiteraard de nodige regels en restricties om het geheel zo veilig mogelijk te houden en dus zeker te stellen dat we allen gezond zijn. Aan het einde van de presentatie wordt er nog gewezen op een stapel dozen. Alleen de clusterhoofden moeten nog even blijven zitten voor aanvullende informatie. Van elk cluster is iemand als 'hoofd' aangewezen die als aanspreekpunt functioneert naar de vaste kamp staf. Zo kunnen ze snel en effectief informatie verspreiden onder alle aanwezigen. 

 

Mobiele telefoon? Draai hem een kwartslag voor beter beeld!

 

Uit de dozen mogen we 2 papieren zakjes. De ene noemen we “lunch vandaag” de andere “ontbijt morgenochtend”. Het is allemaal keurig voorverpakt, zoals eigenlijk wel te verwachten. Dit maakt het logistiek vooral erg makkelijk, maar doet me wel realiseren hoe fijn afbakbroodjes eigenlijk zijn.

 

De rest van de middag spenderen we met ons nieuw gevormde groepje. Wij zijn gevormd tot een kleine 'bubbel' van 4 personen en omdat we elkaar eigenlijk nog niet kennen, spenderen we het grootste deel van de middag met kennis maken. Zo blijkt uit gesprekken dat je elkaar hier en daar al eens eerder hebt ontmoet. Daarnaast vinden we al snel allerlei andere overeenkomsten met elkaar.

 

De komende 9 dagen wordt van ons verwacht dat we als een soort gezin samen leven. We krijgen diverse bloktijden waarin we gezamenlijk het ontbijt en de lunch mogen halen, mogen sporten en ook het avondeten moeten we als groepje tegelijkertijd doen.

De kop is er in elk geval af, de quarantaine is begonnen. Nu tellen we af tot we eindelijk het missiegebied in mogen vliegen.

 

- Arjan - 


«   »