Disappointment Tuesday

Na mn laatste blog afgelopen zondag is er behalve een beetje sporten die dag niet veel meer gebeurd. Je zou bijna kunnen spreken van het nieuwe dagelijkse ritme waar we nu al in zitten. Een soort 'nieuw normaal' waarvan je weet dat het tijdelijk is en met een totaal van 9 dagen ook best wel overzichtelijk.

 

Op de maandagmorgen gaat het ritueel van start. Ik hoor een deur dichtgaan, slotje van de buren gaat dicht, slotje van onze deur gaat dicht (we delen tenslotte een badkamer met de buren) voorzichtig open ik 1 oog een heel klein stukje en kijk op mn telefoon. Het is ergens rond de klok van 0700 in de morgen.

Sneeuw op het kamp, in plaats van zon in de lente!

Een tijd later komt de geur van koffie mij tegemoet. Het zal zo rond een uur of 0800 of misschien wel 0830 zijn. 'Het gezin' is wakker en ik herken mij als degene die als laatste zijn bed uit komt. Ooit stoorde ik mijzelf daar nog aan, maar tegenwoordig neem ik mijzelf zoals ik ben. Geen hardloper en zeker geen vroege vogel.

 

Ik rommel in de ochtend wat aan, rond de lunch vervolgen we onze gang naar ons "winkelcentrum". Daar aangekomen constateer ik dat ik WEER mijn mondkapje vergeten ben, waarbij de groep mij aankijkt. Met de zieligste uitgehongerde puppie ogen blik, besluiten m'n collega's voor mij te gaan winkelen. Gelukkig blijk ik niet de eerste te zijn die zonder masker aankomt bij t winkeltje, dus van het personeel krijg ik er eentje waarna het winkelen kan beginnen.

 

Na de lunch klungelen we nog wat aan en in de middag lopen we enthousiast naar de sporthal. Men heeft een workshop over slapen in combinatie met onregelmatige diensten georganiseerd voor ons. Ons cluster is niet de enige die enthousiast aanwezig is om hier aan deel te gaan nemen. Enigszins ongemakkelijk omdat je toch afstand moet houden van elkaar, wachten we op wat komen gaat.

 

En we wachten. En wachten. En wachten... deze workshop is in elk geval slaapverwekkend.

 

Ons clusterhoofd zoekt uit wat hier mis gaat en al snel zal blijken dat het tweede paasdag is en daarom het leven in de burgermaatschappij on hold is. Pech dus.

 

Deze minuscule tegenslag heeft wel een verbroederend effect. Het andere cluster bestaat uit een groot deel van het IDR team* welke mee gaat met ons. Op gepaste afstand raken we in gesprek en stellen we ons aan elkaar voor. Voor mij vooral boeiend, want dit zijn de mensen waar ik straks onder andere mee zal gaan samenwerken.

 

* IDR Team. Het Instituut samenwerking Defensie en Relatieziekenhuizen (IDR) werkt met 12 ziekenhuizen in Nederland samen. Hierbij werken militaire specialisten in een civiel ziekenhuis en gaat gemilitariseerd medisch personeel vanuit een ziekenhuis mee op oefeningen en missies. Een medisch team op uitzending bestaat meestal uit 1 chirurg; 1 anesthesioloog; 2 operatieassistenten; 2 IC-/SEH verpleegkundigen; 1 anesthesiemedewerker; 1 radiodiagnostisch laborant; 1 klinisch chemisch analist.

Helaas is het civiel ingehuurde bedrijf welke de workshop zou organiseren niet bereikbaar en zit er niets anders op dan de workshop slapen voort te zetten op de kamer. Het wordt een middag waarin weinig meer te beleven valt, dan wachten op het diner. Deze wordt iets vervroegd, dus dat komt mooi uit.

 

Waar we de avond ervoor kip met friet hadden, serveert de Brabander vandaag hamburgers, kroketten, frikandellen, friet en een vruchten smoothie. Wederom niet heel gezond, maar wel lekker ;-)

 

Dinsdag 6 april

 

Wederom word ik wakker van een vroege vogel. Het is mijn kamergenoot. Met 1 oog op een kiertje inspecteer ik de tijd om mij te realiseren dat de buren vandaag uitslapen. Als mijn kamergenoot de koffie zet wordt het toch wel tijd om eens rustig mijn mandje uit te kruipen. Ik hef mij het bed uit met gezonde tegenzin, trek sportkleren aan en krijg een kop koffie om de dag op te starten.

 

Rond 0900 heb ik de sporthal gereserveerd om de dag te beginnen op een Crosstrainer. Daar kom ik een collega van het IDR tegen die mij weet te vertellen dat de workshop van de volgende dag ook niet doorgaat. In mijn hoofd stel ik mij de vraag wat ik zou doen als ik hoofd van dit kamp zou zijn, ik kan mij niet voorstellen dat je geen alternatief leuk programma regelt voor de collega's voor wie je verantwoordelijk bent. Aan de andere kant heeft het geen zin om je druk te maken om zaken waar je geen invloed op hebt, dus gewoon pech.

Als ik klaar ben loop ik naar buiten. Het sneeuwt. Huh wat? Het sneeuwt? Vorige week zat ik met een korte broek aan de BBQ in de zon, prima als voorbereiding opweg naar Afghanistan. "De familie" moet al lachen als ze mij terug zien komen. Ze weten inmiddels dat ik alles onder de 18 graden definieer als winter, vinden mijn kamer een sauna en roepen dus dat ik snel naar binnen moet voor ik bevries!

 

Tijd voor koffie.

 

Voor de rest is er vandaag weinig te beleven. De laatste 24 uur waren weliswaar enigszins teleurstellend maar niet onoverkomelijk en gedeelde smart is halve smart. 

 


«   »