Arjan Spannenburg
Niet raar, wel anders
The Artist Mind
Ik sta altijd aan, en jij?
Soms vinden mensen mij confronterend, te direct of kritisch. Maar wie me leert kennen, merkt dat daar geen kwaad achter zit. Ik ervaar de wereld simpelweg anders dan de gemiddelde mens. Dat is geen keuze, maar een gegeven.
Altijd 'aan' of uit
Mensen denken vaak dat ik altijd aan het werk ben. In mijn hoofd bestaat er geen grijze zone: het is alles of niets. Ik sta volledig ‘aan’, of ik slaap. Dat constante verwerkingsproces is intensief, maar het is de motor achter alles wat ik maak.
Hoe mijn brein werkt: De Scanner
Mijn hersenen functioneren als een gedetailleerde scanner: ik neem alles waar. Waar anderen ruis wegfilteren, komt bij mij elk detail binnen. Dat betekent dat ik razendsnel informatie moet verwerken en analyseren. Ik reageer zelden op de automatische piloot. Voor elke situatie draait er onbewust een analyse in mijn hoofd. Zie het als een interne beslisboom die alle opties afweegt voordat ik handel.
Ik zie de wereld net even anders - Arjan Spannenburg
Koetjes en kalfjes
Small talk voelt voor mij vaak als een vreemde taal. Praten over het weer of vragen "hoe het weekend was" is voor veel mensen sociaal cement, maar voor mij kost het energie. Ik moet er bewust over nadenken, zeker bij onbekenden.
Bovendien neem ik vragen letterlijk. Vraag je: “Alles goed?”, dan is mijn automatische gedachte: Nee, niet alles is goed. Het regent, het project loopt stroef en er staat file. Ik weet dat je het sociaal bedoelt, maar mijn systeem loopt vast op de letterlijke interpretatie. Ik houd van gezelligheid, maar de combinatie van prikkels en sociale onzekerheid maakt dat ik soms stil of ongeïnteresseerd overkom. Het tegendeel is waar: ik ben vaak zo druk met analyseren dat ik vergeet sociaal te doen.
Verhalen delen en context
Als ik een verhaal vertel, krijg je het volledige plaatje. Details, verbanden, context: ik wil niets weglaten omdat ik je anders tekortdoe. Voor jou kan dat voelen als een monoloog of too much information. Voor mij is het noodzakelijk om compleet te zijn. Dat maakt een gesprek soms een mentale puzzel, zeker als het gaat over onderwerpen waar ik geen feitelijke kennis van heb.
Niet raar, wel mens
Ik ben dus eigenlijk best wel een mensen mens,
al komt dat soms op anderen anders over.
Gevoelsmens vs. Feiten
Ik ben gevoeliger dan je in eerste instantie denkt. Ik voel haarfijn aan hoe de sfeer in een ruimte verandert. Ik kan alleen niet altijd direct duiden of uitspreken wat ik voel. Praten over feiten, interesses of maatschappelijke issues gaat me makkelijk af. Praten over mijn eigen gevoelens vraagt tijd. Ik moet ze eerst analyseren en de juiste woorden vinden. Verwacht dus geen spontane emotionele ontboezemingen, maar weet dat het gevoel er wel degelijk zit.
Vreemden benaderen
Zomaar op iemand afstappen kost me moeite. Deels omdat ik last van context-blindheid heb, wat zoveel betekend als dat ik je makkelijk herken, alleen soms niet kan plaatsen in welke context. Mede door mijn verleden heb ik dan ook nog snel het gevoel dat ik mensen tot last ben. Gek genoeg valt die drempel makkelijker weg als ik een doel heb. Moet ik je benaderen voor werk of een specifieke functie? Geen probleem. Dan heb ik een kader. Zonder dat kader wordt ik soms onzeker. Als jij iets vertelt, ben ik oprecht geïnteresseerd. Dat ik niet altijd doorvraag, is geen desinteresse. Mijn hoofd is dan nog bezig met verwerken wat je zojuist zei en het plaatsen in specifieke contexten, dat, of ik ben druk bezig mijn eigen spanning te reguleren.
Loyaliteit en Waarheid
Loyaliteit zit diep. Hebben we eenmaal een positieve band, dan blijft die bestaan, ook als we elkaar maanden niet spreken. Voor mij verandert er niets: jij blijft jij. Mijn tijd bij Defensie heeft dit versterkt: je moet blind kunnen vertrouwen op de mensen om je heen. Voor vrienden ga ik door het vuur. Niet omdat het hoort, maar omdat ik niet anders kan.
Praktische steun
Als je me nodig hebt, ben ik er. Maar verwacht geen eindeloze knuffels of medelijdende woorden. Ik ben praktisch ingesteld: ik denk mee, zoek oplossingen en regel zaken voor je. Mijn steun zit in doen, niet in zeggen. Dat is soms lastig als je alleen je hart wilt luchten. Ik zoek automatisch naar een oplossing, ook als je daar niet op zit te wachten. Vertel me wat je nodig hebt, dan kan ik schakelen. Uit mezelf voel ik dat niet altijd aan.
Letterlijk en Eerlijk
Ik neem taal letterlijk. Als jij zegt "tot volgende week", dan staat dat in mijn agenda. Ik ga er vanuit dat jij net zo meent wat je zegt als ik. Dat maakt me soms kwetsbaar voor mensen die spelletjes spelen of dingen achterhouden. Ik heb een hekel aan liegen en ben er zelf ook slecht in. Spelletjes als ‘Weerwolven’ zijn aan mij niet besteed: ik geloof mensen op hun woord en verwacht diezelfde eerlijkheid terug.
Deze manier van kijken en wie ik ben vormt de basis van al mijn autonome werk.
